De schoonmaakploeg

‘Zou je dat nou wel doen?’ vroeg Henk. Hij stond als een bange kleuter achter de schoonmaakkar.

Zuzana klemde haar vingers om de stok. De mop die ze eraf gedraaid hadden, lag op de grond in een plasje sop. ‘Stel je niet aan.’

Het laboratorium in het ruimtestation was altijd verlaten tegen de tijd dat ze met Henk de boel kwam schrobben, maar vanavond was anders. Het zou iets te maken kunnen hebben met de reusachtige berg hete drab die de helft van het laboratorium bezette. Als schoonmaker was ze wel wat gewend, maar dit sloeg alles.

Henk sloeg zijn armen over elkaar. ‘Ze kunnen ons niet dwingen deze gore zooi op te ruimen.’

‘Wil je dan niet weten wat het is?’

‘En dan op ons kop krijgen, zoals toen we laatst met soda hadden schoongemaakt en het onderzoek van professor Pollen hadden aangetast? Ik ben hier op borgtocht, hè?’

Zuzana schuifelde iets dichter naar de drab toe. De hitte raakte haar gezicht en de stank van dooie ruimterat benam haar de adem. De meuk lag in bergen op de grond en de metalen werkbanken en stoelen, glibberde over reageerbuizen en microscopen en droop van het plafond. Rillingen gleden over Zuzana’s rug, ondanks de hitte. ‘Wat hebben die knakkers gedáán?’

Voorzichtig porde ze met de stok in de drab. Het flubberde om de stok en trok hem met een flinke ruk uit Zuzana’s vingers. ‘Kak!’

‘Oké, zoek het uit!’ riep Henk. Hij haalde de kar van de rem en duwde hem naar de deur. Zuzana hapte naar adem. De drab groeide voor haar ogen, rillend en zwabberend.

Henk gooide de deur open en duwde de schoonmaakkar de gang op. Zuzana volgde hem, wilde de deur van het lab dichtgooien, maar was te laat. De drab lubberde door het deurgat. Zuzana stond als bevroren.

‘Zuz! Kom op! Wil je eindigen zoals je mopstok?’

Zuzana staarde naar de drab. Er dreef iets in. ‘O kakkerdekak!’

‘Wat?!’

‘Henk, de wetenschappers!’

Een arm dreef in de drab. Een arm met een witte mouw. Verderop een bril. En ja hoor, een hoofd. Het hoofd van die verschrikkelijke professor Pollen. Zijn kop was verschrompeld, zijn mond geopend in een schreeuw.

‘Klerezooi!’ riep Henk. ‘Als zij dood zijn, wie gaat die hete drab dan opruimen?’

Zuzana balde haar vuisten. ‘Wie zijn hier de schoonmakers? Wij toch zeker?’ Met grote stappen marcheerde ze naar de schoonmaakkar. Ze greep de bak zuiveringszout en kiepte de inhoud in een lege emmer.

‘Wat doe je, gek? We moeten rennen!’

Zuzana wierp een blik op de drab, die langzaam naar haar toe zwalpte, het gezicht van professor Pollen voorop. Ze pakte de fles schoonmaakazijn en goot de inhoud bij het zuiveringszout. Het mengsel bruiste. Ze greep de emmer en wierp de inhoud over de moordzuchtige smurrie. Met een gierend gesis brandde het zoutmengsel zich door de hete drab heen.

‘Zuz, je bent geniaal.’

Zuzana zuchtte. ‘Haal meer soda en azijn. We hebben een grote schoonmaak voor de boeg.’